آب جیحون با همه پهناش

مرکب من ، در کف سیمابگون ابر

غوطه ها می خورد و ، بیرون می شد و تا بیکران می رفت

من نمی خواندم و لیکن رودکی می خواند

خنگ ما را تا میان اید

ریگ آموی و درشتی هاش

زیر پایم پرنیان اید