کنون ، بهشت خود را از دست داده ام

در جستجوی دانه ی شیرین گندمش

چون خوشه ای جدا شدم از ساقه ی دمش

افتادم از بهشت دل آسودگی به خاک

با او ، دو باره از شکم خاک زاده ام

این اسب بی عنان

زینی به پشت دارد از چرم آسمان