با او ، دو باره از شکم خاک زاده ام

چون خوشه ای جدا شدم از ساقه ی دمش

افتادم از بهشت دل آسودگی به خاک

کنون ، بهشت خود را از دست داده ام

این اسب بی عنان

زینی به پشت دارد از چرم آسمان

چرمی که من بریده و بر او نهاده ام