آنگاه بادی از افق باختر وزید

تا آن جزیره های پر از عطر و نور برد

نزدیک هر کدام ، زمانی درنگ کرد

گفتی که با یکایک آن جمع ، آشناست

زورق ، حباب وار ، نگونسار شد بر آب

وان ناخدا ، عنان به کف موج ها سپرد

کنون ، جهان کوچک من خالی از خداست