چون یادگار کهنه ای از سالیان دور

چون طعم می ، شناخته بودیم

در آسمان ، طلایه ی صبحی عیان نبود

زخم عمیق خنجر خورشید

دل های سرد ما را می سوزاند

باران ، گیاه عافیت ما را

با ریزش مدامش می پوساند