دل های سرد ما را می سوزاند

در آسمان ، طلایه ی صبحی عیان نبود

زخم عمیق خنجر خورشید

چون یادگار کهنه ای از سالیان دور

باران ، گیاه عافیت ما را

با ریزش مدامش می پوساند

ما ، ریزه خوار خوان زمین بودیم