یا کهنسالی که تمثال عزیز نوجوانی را

با چنین اندیشه ، چینی بر جبین خویش افزودم

آه ، شاید در ضمیر صاف آیینه

نرگسی بودم که نقش خویش را بر آب می بیند

واژگون در قاب می بیند

ناگهان در برکه ی شفاف آیینه

چشمه ای آشوبگر جوشید