نظر از پنجره بر بام شب افکندم

گریه ی سرشارتر از ابر بهارم کرد

یاد تو ، عکس در آیینه ی تنهایی من انداخت

یاد تو ، پنجره ای را به شب غربت من بگشود

قرص ماه از پس ابری که روان بود ، نمایان بود

با خود اندیشه کنان گفتم

آسمان ماه درخشان خزانی را