همچو آیینه به دیوار افق کوبید

قرص ماه از پس ابری که روان بود ، نمایان بود

با خود اندیشه کنان گفتم

آسمان ماه درخشان خزانی را

قله ای کو ؟ که من از اوجش

دست بگشایم و آن آینه برگیرم

تا در او ، لحظه ی پایان جوانی را