تو ، اگر ماه درخشان خزانی را

در پی خواب فریبنده ی سوداها

لحظه ی باز رسیدن به حقایق بود

بار دیگر به دلم گفتم

به خطا آینه غیب نما خواند ی

معنی غیب ندانستی

ورنه این ماه که تصویر کهنسالی من در اوست