من به خود می گویم

ماه در قعر افق

چون نقابی است که خورشید به صورت زده است

تا مگر در دل شب ، رهزنی آغاز کند

این همان است که شب ها با من </

br> سوی پایان جهان ، رهسپر است آه ای سایه ی افتاده به خاک

گر به هنگام درخشیدن صبح