من اشکی از عشق کهن در آستین دارم

در سرزمین دیگران سر بر زمین دارم

ور آستین چونان که می گویند

جای گواه عاشقان راستین باشد

ناچار آماج نگاه من

دستی است اشک آلوده بر زانوی تنهایی

یا بر بلندای سر انگشتان