ناچار آماج نگاه من

ور آستین چونان که می گویند

جای گواه عاشقان راستین باشد

من اشکی از عشق کهن در آستین دارم

دستی است اشک آلوده بر زانوی تنهایی

یا بر بلندای سر انگشتان

خورشید کان مرده در آفاق ناخن ها