خورشید کان مرده در آفاق ناخن ها

ناچار آماج نگاه من

دستی است اشک آلوده بر زانوی تنهایی

یا بر بلندای سر انگشتان

آه ای خردمندان

در فرصتی اندک ، میان زادن و مردن

تقدیر من چون دیگران این بود