تقدیر من چون دیگران این بود

خورشید کان مرده در آفاق ناخن ها

آه ای خردمندان

در فرصتی اندک ، میان زادن و مردن

فریاد وحشت در نخستین لحظه ی میلاد

خندیدن خورشید بر گرییدن نوزاد

جشن بهاران در خزان خاطر مادر