آه ای خردمندان

دستی است اشک آلوده بر زانوی تنهایی

یا بر بلندای سر انگشتان

خورشید کان مرده در آفاق ناخن ها

در فرصتی اندک ، میان زادن و مردن

تقدیر من چون دیگران این بود

فریاد وحشت در نخستین لحظه ی میلاد