اما نگاه سرد او بر کوششم خندید

پیرانه سر دیدم که سیمای جوانم را

آیینه ، هرگز روبرو با من نخواهد کرد

بیهوده کوشیدم که از آیینه بگریزم

وز دیدن آن خنده ی خاموش بی هنگام

اشکی که در اعماق چشمان داشتم ، خشکید

خویش گفتم کانچه پیری می کند با من