خویش گفتم کانچه پیری می کند با من

اما نگاه سرد او بر کوششم خندید

وز دیدن آن خنده ی خاموش بی هنگام

اشکی که در اعماق چشمان داشتم ، خشکید

دشمن ، به نام جنگ ، با دشمن نخواهد کرد

در بر جهان بستم

وز پیش دانستم که در تنهایی غربت