وز دیدن آن خنده ی خاموش بی هنگام

آیینه ، هرگز روبرو با من نخواهد کرد

بیهوده کوشیدم که از آیینه بگریزم

اما نگاه سرد او بر کوششم خندید

اشکی که در اعماق چشمان داشتم ، خشکید

خویش گفتم کانچه پیری می کند با من

دشمن ، به نام جنگ ، با دشمن نخواهد کرد