در خاطر خود باز می یابم

زیرا که در چشمت خیال من

تندیس ها از پشت مرمر ها نمایانند

کنون که من الفاظ آن پیر توان را

پیکر تراش دیگری را نیز می بینم

کز آسمان با ضربه های تیشه ی جادو

ذرات اندام مرا بر خاک می ریزد