کز آسمان با ضربه های تیشه ی جادو

کنون که من الفاظ آن پیر توان را

در خاطر خود باز می یابم

پیکر تراش دیگری را نیز می بینم

ذرات اندام مرا بر خاک می ریزد

تا آن هیولای کریه استخوانی را

از ژرفنای من برون آرد