اندوه ویران گشتنش همواره با من بود

آنقدر بر معماری خود خیره می ماندم

تا عابری با گام مستانه

پامال می کردمش به بیبکی

اما جوانی چون به جنگ کودکی برخاست

من ، بازی طفلانه ی خود را رها کردم

یکباره ، از آن خانه های کوچک و کوتاه