با آنچه من می ساختم ، بیهوده دمشن بود

چون خانه ی خردی که از خشت ورق سازند

با سرعت ناگفتنی از هم فرو پاشید

گویی که تقدیر از نخستین روز

مروز در صبح کهنسالی

دیدم که زیر آسمان تیره ی مغرب

خشم زمین جوشید و طغیان کرد