نک برون را چون درون ویرانه می بینم

آن خانه های کوچک طفلانه در هم ریخت

وان کاخ پندار جوانی از میان برخاست

من رفته و اینده را یک سر تهی دیدم

هر چند می دانم که هنگام تماشا نیست

با خویش می گویم که ای آواره تر از باد

ای آنکه از ویران شدن ، دیگر نمی ترسی