با خویش می گویم که ای آواره تر از باد

من رفته و اینده را یک سر تهی دیدم

نک برون را چون درون ویرانه می بینم

هر چند می دانم که هنگام تماشا نیست

ای آنکه از ویران شدن ، دیگر نمی ترسی

ای کاش ، خاک غربتت جای نشستن بود