هر چند می دانم که هنگام تماشا نیست

وان کاخ پندار جوانی از میان برخاست

من رفته و اینده را یک سر تهی دیدم

نک برون را چون درون ویرانه می بینم

با خویش می گویم که ای آواره تر از باد

ای آنکه از ویران شدن ، دیگر نمی ترسی

ای کاش ، خاک غربتت جای نشستن بود