وز کودکی به پیری من ره گشاده است

بیرون کشیده است و به من باز داده است

وین سایه ی دراز ، همان آفریده نیست

کز بامداد ، همسفرم بوده تا غروب

آن سایه را درخشش صبح آفریده بود

وین سایه را فروغ شبانگاه زاده است

روزی که ناگهان