وین سایه را فروغ شبانگاه زاده است

کز بامداد ، همسفرم بوده تا غروب

وز کودکی به پیری من ره گشاده است

آن سایه را درخشش صبح آفریده بود

روزی که ناگهان

از چارچوب پنجره ی روشن بلوغ

اینده را طلایی و تابنده یافتم