لفظ تو را به لفظ شما چیره کرده بود

سیلی به گوش ساحل خاموش می نواخت

وز لحظه ی نخست

در گفتگوی دائم خود با پرندگان

گویی که جز تو واژه ی دیگر نمی شناخت

اما همین که همهمه ی او فرو نشست

دریا چنان برهنه در آغوش خاک خفت