گویی که جز تو واژه ی دیگر نمی شناخت

وز لحظه ی نخست

در گفتگوی دائم خود با پرندگان

لفظ تو را به لفظ شما چیره کرده بود

اما همین که همهمه ی او فرو نشست

دریا چنان برهنه در آغوش خاک خفت

کز خود خبر نیافت مگر در سحرگهان