کز خود خبر نیافت مگر در سحرگهان

گویی که جز تو واژه ی دیگر نمی شناخت

اما همین که همهمه ی او فرو نشست

دریا چنان برهنه در آغوش خاک خفت

آری تمام شب

دریای عاشق از تب شوریدگی گداخت

وان گاه زیر چشم هوسناک آسمان