آری تمام شب

اما همین که همهمه ی او فرو نشست

دریا چنان برهنه در آغوش خاک خفت

کز خود خبر نیافت مگر در سحرگهان

دریای عاشق از تب شوریدگی گداخت

وان گاه زیر چشم هوسناک آسمان

خود را برهنه کرد