اما همین که همهمه ی او فرو نشست

در گفتگوی دائم خود با پرندگان

لفظ تو را به لفظ شما چیره کرده بود

گویی که جز تو واژه ی دیگر نمی شناخت

دریا چنان برهنه در آغوش خاک خفت

کز خود خبر نیافت مگر در سحرگهان

آری تمام شب