دریای عاشق از تب شوریدگی گداخت

دریا چنان برهنه در آغوش خاک خفت

کز خود خبر نیافت مگر در سحرگهان

آری تمام شب

وان گاه زیر چشم هوسناک آسمان

خود را برهنه کرد

تن را در آفتاب طلایی برشته ساخت