ساقیا این معجبان آب و گل را مست کن

در خرابات حقایق عیش ما معمور بود

جان ما همچون جهان بد جام جان چون آفتاب

از شراب جان جهان تا گردن اندر نور بود

تا بداند هر یکی کو از چه دولت دور بود

جان فدای ساقیی کز راه جان در می رسد

تا براندازد نقاب از هر چه آن مستور بود