جان فدای ساقیی کز راه جان در می رسد

از شراب جان جهان تا گردن اندر نور بود

ساقیا این معجبان آب و گل را مست کن

تا بداند هر یکی کو از چه دولت دور بود

تا براندازد نقاب از هر چه آن مستور بود

ما دهان ها باز مانده پیش آن ساقی کز او

خمرهای بی خمار و شهد بی زنبور بود