ما دهان ها باز مانده پیش آن ساقی کز او

تا بداند هر یکی کو از چه دولت دور بود

جان فدای ساقیی کز راه جان در می رسد

تا براندازد نقاب از هر چه آن مستور بود

خمرهای بی خمار و شهد بی زنبور بود

یا دهان ما بگیر ای ساقی ور نی فاش شد

آنچ در هفتم زمین چون گنج ها دُرنامنه بود