خمرهای بی خمار و شهد بی زنبور بود

جان فدای ساقیی کز راه جان در می رسد

تا براندازد نقاب از هر چه آن مستور بود

ما دهان ها باز مانده پیش آن ساقی کز او

یا دهان ما بگیر ای ساقی ور نی فاش شد

آنچ در هفتم زمین چون گنج ها دُرنامنه بود

شهر تبریز ار خبر داری بگو آن عهد را