هر کجا یک تار مویت بر هوس سر می نهد

مو به موی ما بدان سر جعفر طیار باد

ذره ها بر آفتابت هر زمان بر می زنند

هر که این بر خورد از تو از تو برخوردار باد

تار ما را پود باد و پود ما را تار باد

در بیابان غم از دوری دارالملک وصل

چند غم بردار بودستم که غم بر دار بود