کان سوی روزان سیاه مرگ ما نیز

تابید بر رویای دشت و کوهساران

می پرسم اینک زان ستک ترد بادام

وز تک برگ نورس این باغ بیدار

نقش امیدی از حیات دیگیر هست ؟

یا همچنان این خواب جاوید است و جاوید

تا بی کران روزگاران ؟