تهمتن با رخش پنداری به ژرف چاه افتاده

زنگ های جاودان و خیل دیوان است

پای در زنجیر چون کاووس و یارانش

در طلسم جاودان از چارسو اینک اسیرانیم

وینک اینجا ما چو تصویری که بر دیوار

از درنگ غربت بی آشنای خویش حیرانیم

بیم جان را کس نیارد لب گشود از ما