از درنگ غربت بی آشنای خویش حیرانیم

در طلسم جاودان از چارسو اینک اسیرانیم

تهمتن با رخش پنداری به ژرف چاه افتاده

وینک اینجا ما چو تصویری که بر دیوار

بیم جان را کس نیارد لب گشود از ما

تا مبادا از نهفت سایه گاه خیل جادویان

باز چونان سالهای پار و پیرارین