باز چونان سالهای پار و پیرارین

از درنگ غربت بی آشنای خویش حیرانیم

بیم جان را کس نیارد لب گشود از ما

تا مبادا از نهفت سایه گاه خیل جادویان

گردبادی

زردگون یا تیره گون

خیزد برین صحرا