تا مبادا از نهفت سایه گاه خیل جادویان

وینک اینجا ما چو تصویری که بر دیوار

از درنگ غربت بی آشنای خویش حیرانیم

بیم جان را کس نیارد لب گشود از ما

باز چونان سالهای پار و پیرارین

گردبادی

زردگون یا تیره گون