بیم جان را کس نیارد لب گشود از ما

تهمتن با رخش پنداری به ژرف چاه افتاده

وینک اینجا ما چو تصویری که بر دیوار

از درنگ غربت بی آشنای خویش حیرانیم

تا مبادا از نهفت سایه گاه خیل جادویان

باز چونان سالهای پار و پیرارین

گردبادی