شورافکنی و ساقی میخانه منی

چون موج سر به صخره ی غم کوفتم ز درد

دور از تو ای که گوهر یک دانه منی

خالی مباد ساغر نازت که جاودان

آنجا که سرگذشت غم شاعران بود

نازم تو را که گرمی افسانه منی