در بیابان طلب سرگشته ماندم سال ها

خویش را گم کردم و از او نشانی یافتم

ساحل آسایشی نبود که من مانند موج

رفتم از خود تا در این دریا کرانی یافتم

تا دراین ره نقش پای کاروانی یافتم

روشنی بخش گلستانم چو ابر نو بهار

وین صفای خاطر از اشک روانی یافتم