وین صفای خاطر از اشک روانی یافتم

در بیابان طلب سرگشته ماندم سال ها

تا دراین ره نقش پای کاروانی یافتم

روشنی بخش گلستانم چو ابر نو بهار

چشم بستم از جهان کز فرط استغنای طبع

در دل بی آرزوی خود جهانی یافتم