آن شبنم افتاده به خاکم که ندارم

در بارگه سلطنت عشق گناهت

ایینه بخت سیه من شد و دیدم

اینده ی خود در نگه چشم سیاهت

بال و پر پرواز به خورشید نگاهت

بر خرمن این سوخته ی دشت محبت

ای برق ! کجا شد نگه گاه به گاهت ؟