کشتی ما غرقه گشت و ناخدایی برنخاست

با همه بیداد ها کز چرخ بر ما می رود

زیر محراب فلک دست دعایی بر نخاست

دیدی ای دل عاقبت زین موج و دریا چون حباب

رفتم و آگه نگشتی زان که هرگز در سفر

کاروان سایه را آواز پایی برنخاست

هیچ کس در اوج آزادی پری نگشود و باز